Het zwarte gat

Het zwarte gat dat depressie heet…

‘Ik hou van je…’
‘jij zegt het, maar ik voel het niet.’

‘Je bent een prachtig mens…’
‘ik kijk, maar ik zie het niet.’

‘Je hebt een prachtige toekomst voor je…’
‘misschien, maar ik weet niet hoe.’

Als een tunnel zich afbuigt, zie je dan het licht aan het einde? Een klodder gele verf in een emmer vol zwart verdwijnt als sneeuw voor de zon.
Suïcidaliteit en depressie is voor een gezond mens onbegrijpelijk. Je zet alles, ziel en zaligheid, in om jouw kind gelukkig te zien. Angst zet zich vast in je lijf… als er een sirene klinkt, als hij eigenlijk al thuis zou zijn, als hij wezenloos op zijn bed ligt, als de alcohollucht onder de deur door komt…

R heeft zich kapot gestreden, alles ingezet om rust in zijn hoofd te krijgen. Hij strijdt nog steeds, maar heeft inmiddels een soort acceptatie gevonden dat dit donkere deel bij hem hoort.

Wij hebben ons kapot gestreden, alles om hem maar gelukkig te zien. We blijven verbinding maken, proberen het anker te zijn op een wilde zee, blijven liefde over hem uitstorten, samen met onze en zijn lieve, geweldige vrienden.

Hij komt er wel…
Wij willen graag dat hij er komt… Het is een prachtig mens, zo zou je er meer om je heen willen hebben!

Met dit beeld wil ik uitdragen hoe zwaar het leven is voor de diep depressieve mens en zijn (of haar) directe omgeving.
Kwetsbaar door het gekozen materiaal, hol vanwege de uitzichtloosheid, met plakband, als pleisters op de wonden, aan elkaar geplakt.