Echo van drie

"Mam, ik wil samen met jou en mijn dochter een serie portretten maken. We tekenen elkaar, en daarna leg ik de beelden over elkaar heen tot er één nieuw gezicht ontstaat." "Maar ik kan niet tekenen", zegt mijn moeder. "Maakt niet uit mam, ik maak daar iets van."

In dit werk ontvouwt diepte zich niet in ruimte, maar in tijd. Drie generaties vrouwen, verleden, heden en toekomst, vallen samen in één beeldlaag. Wat zichtbaar is, is niet één gezicht, maar een echo van drie. Door de tekeningen te scannen en transparant over elkaar heen te leggen, ontstaat een beeld dat zich niet in één oogopslag laat vangen. Lijnen schuiven over elkaar heen als herinneringen: sommige scherp, andere vervagend, weer andere nog in wording.

Het resultaat is een soort visuele tijdlijn, waarin elke laag tegelijk aanwezig en gedeeltelijk verborgen is. De diepte zit in de stapeling van blikken, in het verschuiven van generaties, in wat wordt doorgegeven en wat verandert.

Zoals wij elkaar in het leven vormen (moeder, dochter, kind) vormen onze tekeningen elkaar hier ook. Niet hiërarchisch, maar in wisselwerking: ik leer van mijn moeder, en evenzeer van mijn dochter. Dit werk is een poging om die onzichtbare overdracht zichtbaar te maken. Een portret dat niet alleen laat zien hoe we eruitzien, maar hoe we in elkaar doorwerken.