Black hole

De afgelopen maanden heb ik een duik genomen de diepte in, het onzichtbare, onbekende, niet weten tegemoet. Mijn enige houvast: de inspiratie vanuit de Bron, papier en mixed media materialen. In de overgave komen vele werken tevoorschijn, tot dan voor mij verborgen onbekende delen. Ze blijken verhalen te vertellen over mijn innerlijke wereld, soms met een vleugje herkenning, dan weer beangstigend, en andere studies maken pure blijdschap in mij los. Ik ervaar ze stuk voor stuk als bevrijdend, als een black box aan schatten.

Voorafgaand aan het werk ‘Black hole’ ben ik verder de diepte ingedoken. Ik heb me laten inspireren door muziek, ‘All of me’ van John Legend en ‘Don’t be afraid of the dark’ van Robert Cray. Ook de teksten van Joris Vincken uit zijn boek ‘Donker’ hebben mij de diepte ingeleid, mijn angst om niet te voldoen tegemoet. In de oneindig en eeuwig voelende diepte ervaar ik hoe het voelt als ik mezelf totaal verlies en compleet verdwijn, als opgeslokt worden in een groot zwart gat. In die black hole heb ik vrijwel tegelijkertijd ervaren dat ik nooit helemaal kan verdwijnen, dat het onmogelijk is, er blijft altijd ‘iets’ van mij bestaan.

Een ander inzicht dat ik krijg, is dat mijn donker gezien wil worden als licht, aangeraakt, gehoord en ontmoet. Mijn grote angst voor de oneindige diepte en compleet verdwijnen, wil gezien en gevoeld worden, net zoals de andere delen van mij in de eerdere studies zich hebben laten zien en horen.

‘Black hole’ is ook vanuit overgave aan de Bron met mixed media materialen op papier ontstaan.